(herfst-)Vrij onverwachts..

blad

We zijn ondertussen, een week eerder dan de bedoeling was, alweer thuis gekomen. En hoewel we van tevoren al gedacht hadden dat we dat zouden gaan doen (de weersvoorspellingen waren immers al heel lang vrij slecht voor de tweede week en dat werd er in de loop van de vakantie niet beter op, integendeel zelfs..), was dat de reden uiteindelijk niet eens echt.. we kregen namelijk slecht nieuws te horen via de telefoon. Vriendliefs vader was gevallen en had daarbij een akelige breuk in z’n bovenbeen opgelopen. Nu was schoonpa de laatste maanden al niet echt goed qua gezondheid.. hij hield vocht vast, ook achter de longen en dat maakte dat ie behoorlijk benauwd was bij tijd en wijle. Dus we maakten ons meteen extra zorgen.. of ie dit ongeval er wel bij kon hebben, in zijn broze hoogbejaarde toestand. Het hakte de knoop door.. we besloten naar huis te gaan.. en zelfs niet, zoals we eerst van plan waren, in twee dagen, met een hotelovernachtinkje ergens halverwege, maar gewoon in één keer.

Kwamen we wel te laat thuis om eerst nog even in het ASZ in Dordrecht op bezoek te gaan bij de onfortuinlijke zieke, maar dat kwam de volgende dag dan wel.. mis! midden in de nacht (kwart voor drie) werden we wakker gebeld door vriendliefs broer.. hij was gebeld door het ziekenhuis: het ging helemaal niet goed met pa en we zouden beter meteen naar Dordt komen. Dat deden we natuurlijk.. en daar in dat ziekenhuisbed (stomtoevallig in precies dezelfde kamer en hetzelfde bed als waar mijn éigen pa een paar maandjes geleden nog lag..!) troffen we een hoopje ellende aan.. heel benauwd en verzwakt..  z’n gebroken been in een rare hoek onder de dekens. Volgens de arts ging het hard bergafwaarts met alle inwendige organen en had ze ons daarom opgeroepen te komen.
Schoonpa was heel blij ons te zien.. hij was nog heel helder van geest en kreeg alles mee om ‘m heen hoor.. hij stemde wel in met de suggestie van de arts om een morfinepompje te plaatsen om z’n pijn wat meer te verlichten, maar suffig werd ie er in eerste instantie niet van. Zo hebben we nog goed afscheid kunnen nemen.. want dat werd het dus wel.. een definitief afscheid.. z’n lichaam gaf het op, net een kleine maand na zijn 89e verjaardag. Of, zoals hij zelf nog zei: ‘het is over en uit jongens’..

Nu hebben we dus heel wat dingen te regelen en omdat vriendlief maar één broer heeft, doen we het allemaal samen, schoonmama incluis. Ondertussen hebben vriendlief en ik ook nog de nodige kampeerspullen op te ruimen en vakantiewasjes te draaien.. zodoende dus dat er weinig blogtijd overblijft deze week voor mij. De rebus, die naar ik heb begrepen (herfst-)vrij gemakkelijk is hehe, blijft doorlopen tot het einde.. dat is vrijdag. Ik reken op jullie begrip.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

16 gedachten over “(herfst-)Vrij onverwachts..

  1. Fijn dat jullie nog op tijd waren om afscheid te kunnen nemen.
    Ook ik condoleer jullie met dit verlies en wens jullie veel sterkte met alles wat er plotseling geregeld moet worden.

    Like

    1. Het scheelde niet veel, maar inderdaad was dat wel heel erg fijn.
      We doen het met z’n allen, dat scheelt aan de ene kant.. aan de andere kant moet je het dan allemaal eens zien te worden en dat is dan soms weleens wat minder handig.. maar we komen er wel uit. We proberen schoonmama zoveel mogelijk uit de wind te houden.. voor de partner is het toch altijd het allermoeilijkste, zoals jij helaas maar al te goed weet.. :-/
      Dank je wel hoor! xxx

      Like

  2. Gecondoleerd Mizz. Maar goed dat jullie hem nog hebben kunnen spreken en dat hij niet comateus was, zo heb je nog afscheid kunnen nemen. Je ziet vaak dat bij hoogbejaarden iets als een breuk in arm of been toch het einde inluidt. Ik heb dat in familiekring ook meegemaakt. Nu krijgen jullie het druk met al het geregel om een sterfgeval heen. Ik wens je sterkte met alles wat nu op je af zal komen.

    Like

  3. Wat een triest verhaal, wens jullie heel veel sterkte met dit verlies.
    Had een heel ander antwoord in kladblok gezet, maar dit is toch wat ik toepasselijker vind. Hans
    Dit was het eerste “Wat jammer dat de vakantie eerder is afgebroken.
    Maar de omstandigheden dwingen je er wel toe, je blijft toch betrokken.”

    Like

  4. Dat is wel een heel onverwacht naar huis komen. Hoe rap en plots het ineens gedaan is. Goed dat jullie in één ruk naar huis gereden zijn, alsof jullie het instinctmatig aanvoelden.
    Alle begrip!
    Mijn oprechte deelneming bij dit heengaan en verdriet van jullie en jullie familie. Een heel dikke knuffel.

    Like

    1. Ja, gelukkig meteen doorgereden.. alsof we het wisten.. maar dat was niet zo hoor. Het laatste telefonische bericht dat we onderweg kregen, was dat ze hem wilden gaan opereren. Omdat ie waarschijnlijk geen volledige narcose aan zou kunnen met een plaatselijke verdoving.. komende maandag. Dus we dachten nog wel tijd te hebben.
      Dat het allemaal zó snel zou gaan.. ongelofelijk eigenlijk hè.. we zijn er nog steeds een beetje beduusd van.

      Like

Reacties zijn gesloten.